Gerke, 27 februari 2008
Argentinië , Buenos Aires

Einde van het avontuur

27 februari, 23157 kilometerstand

Er zijn 10 bewogen dagen verstreken sinds het vorige verslag op onze site. De reis van Uruguay naar Buenos Aires is goed verlopen. Hiervoor moesten we door het gebied ‘Entre Rios’ (Provincie tussen 2 rivieren, het Argentijnse Mesopotamië) wat we altijd hebben willen mijden, maar daar het plan veranderd was van de auto vanuit Uruguay te verschepen naar verschepen vanuit Buenos Aires, Argentinië moesten we wel door dit gebied. ‘Entre de Rios’ is een provincie welke bekend staat om zijn corrupte politie. Zij zoeken of bedenken gewoon een reden waarom jij een bekeuring moet betalen. Enige wat je als slachtoffer kunt doen is of betalen of voet bij stuk houden, wetende dat je dit 8 tot 24 uur volhouden voordat de politie afgeeft. Voor ons gelukkig geen politie ‘feestje’. Terwijl we bezig waren een plek voor de auto op een boot naar Europa te regelen hebben we de auto aan vrienden van ons uit België kunnen verkopen. Zij gaan met de auto vanaf oktober een jaar van Zuid Amerika genieten. Dus nu de taak aan ons om de auto goed te stallen. Dit gaat op de Duitse school in Buenos Aires gebeuren. De Duitse school heet voluit ‘Sociedad Alemana de Gimnasia de Lomas de Zamora’ en is een ontspanningscentrum opgezet door voormalige Duitsers, alwaar ze onder het genot van bier drinken of sporten Argentinië op de Duitse manier kunnen evalueren. Het is vooral een sport centrum. Voor ons is het een rustplek in een minder goede buurt. Je kunt merken dat je in de buurt van een hele grote stad bent. Alwaar het avond leven in Argentinië zich afspeelt vanaf zeg 10 uur tot ver in de nacht, is er in de dorpen rondom de Duitse sportschool bijna niemand maar op straat zodra het schemerig begint te worden. De meeste huizen hebben bescherming voor de ramen, hetzij luiken of anders wel traliewerk, soms nog aangevuld met gaas (tegen ramen ingooien). Voor ons betekend dit dat het ontspannen avondleven dat we gewend waren in Argentinië is veranderd naar of op de Duitse school rondhangen of vroeg naar bed. Op de Duitse school is continue bewaking, dus de veiligheid is gegarandeerd. Op de Duitse school staan gemiddeld toch zo’n 3 a 4 auto’s van ‘overlanders’, Europeanen die met de auto door een ander continent trekken (in dit geval Zuid Amerika), welke tijdelijk terug zijn naar huis en hun auto voor een paar weken tot maanden stallen. In ons geval staat onze auto daar als vierde auto naast 2 andere Toyota Landcruisers en een Mercedes truck, als enige Hollanders naast 3 Duitsers.
Voor ons is het fijn dat we de auto verkocht hebben. Emotioneel doet het nog steeds raar. We waren zo aan het ‘beest’ verknocht omdat het ons zo trouw en zo goed door Zuid Amerika geloodst heeft. Het feit dat we beiden niet terug verlangen naar thuis komt deels door het comfort en gemak dat het beest ons verschafte en deels door het plezier dat Zuid Amerika ons geeft door middel van vriendelijke mensen, fantastische natuur en al het andere wat Zuid Amerika zo fijn maakt. Bij onze andere vakanties ontstond er aan het eind altijd wel een gevoel van dat het genoeg geweest is en dat we naar thuis beginnen te verlangen. Natuurlijk missen we de mensen thuis wel en gaan we ook op de geplande datum naar huis, maar de dwang om dit te doen is wel minimaal. Voor ons zegt dit genoeg over hoe goed deze vakantie ons bevallen is. Echter, het beest mee nemen naar Europa is ook niet ideaal. Hij drinkt zijn diesel wel graag wat niet zo erg in Zuid Amerika is (Gemiddelde dieselprijs afgeschat op 0.56euro/liter in de landen die wij bezocht hebben), hij rijdt niet al te snel waar we in Zuid Amerika ook geen behoefte aan hadden en hij is duur in de belasting in België. En omdat we thuis niet altijd op vakantie kunnen en de behoefte voor een robuuste auto die offroad wegen verslindt niet groot is, is de kans groot dat de auto thuis een blok aan je been wordt. Dus rationeel is verkopen en achterlaten in Zuid Amerika voor ons beter dan meenemen naar Europa. Daarnaast geven we nu aan anderen ook de kans om een net zo fijne vakantie te hebben in Zuid Amerika als wij hadden. Echt, het genot om te kunnen gaan en staan (in ons geval ook slapen) waar je wil is enorm groot geweest.
Genoeg over de auto en het veranderde plan. Nu ons dieptepunt van de reis. Om voor ons zelf goed afscheidt te nemen van de auto en het voor de volgende eigenaars zo fijn mogelijk te maken om ermee te vertrekken hadden we de auto netjes schoon gemaakt. Klusje wat niet al te gemakkelijk viel in de hitte en met de beperkte middelen die je hebt voor een auto die 23000 km gereisd heeft over stoffige wegen en waarin geleefd is. We hadden foto’s gemaakt om aan te tonen hoe we de auto achtergelaten hadden en om tips voor gebruik uit te leggen aan de nieuwe eigenaars. Daarnaast nog de weg gefotografeerd die je moet afleggen om bij de auto te komen. Dit alles om voor ons het emotionele afscheid zo goed mogelijk te maken. Vermoeid en uitziend naar een hotelkamer met douche de belangrijke papieren, sleutels en camera’s in een rugzak gedaan, labtop met bijbehoren in de andere rugzak, kleren en slaapspullen in 2 grote tassen en met de taxi naar Buenos Aires. In het hotel zullen we de boel wel verstandiger inpakken.
Aangekomen in Buenos Aires stallen we de 2 tassen en 2 rugzakken op straat, samen met Gerke. Terwijl Carine een hotel zoekt raak ik in gesprek met 2 Hollandse meisjes welke net uit een taxi stapten en de grote rugzakken op hun rug hebben. Op een gegeven moment zitten wij drieën opeens onder groene troep. Ik denk van een vogel in de boom waar wij onder staan. Twee Argentijnen, welke toevallig net langs kwamen, beginnen tegen ons te praten en wekken bij mij de indruk dat ik onder de vogelpoep zit en erger, dat je die snel uit je kleren moet halen omdat ze anders blijven stinken of dat het er later niet meer uit gaat. Ik denk aan Durian, een vrucht in Azië waar je ook tijdelijk enorm van kan stinken, en met z’n vijven zijn we druk bezig de kleren van ons drieën en rugzakken van de meisjes schoon te maken. Toch gek dat die Argentijnen zoveel servetjes bij hun hebben? En wat helpt dat nu om alles met servetjes en wat water schoon te vegen? Gek, maar de Argentijnen overtuigen me dat ik met T-shirt uit moet doen om het beter schoon te krijgen. Op een gegeven moment is de Argentijn druk bezig met broek schoon te vegen, op mijn kont? Gek toch. Ik voel maar eens naar mijn kont zak. Geen beurs. Oh nee, die heb ik achter een rits in een vakje net boven de linker knie, waar de Argentijn nu druk aan het poetsen is. Ik daar voelen. Rits is open. Beurs is weg. Ik pak de Argentijn, fouilleer hem, hij wijst naar de grond alwaar hij met een voet op mijn beurs staat. Ik pak mijn beurs en ben ‘trots’ dat ik die niet kwijt ben. Ondertussen waren de meisjes het hotel al in gegaan. De twee Argentijnen lopen weg en ik ben wat verward. Wat was dat nu? Is dat wel vogelpoep? Waarom lag mijn beurs op de grond? Was dit een beroof poging? Gelukkig niet goed gegaan. Mijn tassen heb ik nog. Nee, shit, de groene rugzak mist. De rugzak met de belangrijke papieren (paspoorten, copies paspoorten, rijbewijzen, vliegtuig tickets, autopapieren, alle autosleutels, reserve bankkaarten en credit kaart, beide digitale camera’s (Ja Roy, je krijgt hem niet terug), alle aantekeningen die we gemaakt hebben op papier (Ja, alle namen en adressen van de mensen die we op vakantie ontmoet hebben), zakmes, zaklamp). Shit.
Dus wij nu in de miserie. En Gerke zijn ego gekwetst: Hoe is het toch mogelijk dat hij in deze truck kon trappen. Ik vermoed dat ze met z’n drieën waren en dat de derde persoon de rugzak al redelijk snel meegenomen heeft, maar weten doe ik het niet. Als wij aan lokalen deze truck van smurrie over mensen heen spugen uitleggen, dat weten ze al meteen wat er gebeurt is. Het is hier dus een bekende truck. Het gebeurd voor het hotel dat we genomen hebben en ik was die dag het derde geval al voor het hotel. Gebeurt dus veel en vooral op zondag, een dag waarop minder lokalen op de straat zijn. Ik had het dus mogelijk ook nooit kunnen voorkomen dat ik een rugzak kwijt zou raken als ik zo veel bagage in mijn eentje moest bewaken. Stom. Stom. Stom. Maar ja, het is gebeurt en zoals we nu ook weten, het had veel erger gekund. Op het politie bureau of ambassade merk je wel snel dat je niet de enige bent en dat ons geval ook niet het ergst is. Voor wat het waard is.
Het humeur was gezakt tot een dieptepunt. Zonder paspoort kom je het land niet uit. En we hadden een vliegtuig voor woensdag terwijl dit op zondag gebeurde. De politie vroeg ons of we maandag ochtend aangifte wouden doen; het was nu zo druk. Dus maandag vroeg op (eigenlijk laat want geen enkele instantie of winkel begint vroeg in Argentinië. Pasfoto’s laten maken bij een gespecialiseerde fotozaak: oud digitaal cameraatje, voor witte deur gaan staan, bril af voor de flitser en de kwaliteit was gelukkig goed voor een noodpaspoort. We waren gelukkig nog de eerste bij de politie, verklaring klaar na ongeveer een uur. De Nederlandse ambassade sluit om 12 uur, de Belgische om 13 uur dus eerst naar de Nederlandse en dan hopen dat we op tijd zijn voor de Belgische. Nederlandse ambassade moet een fax van het Belgische consult in Antwerpen afwachten als bevestiging dat ik daar mijn origineel paspoort had afgehaald en dat zou wel eens 48 uur kunnen kosten. Gelukkig, alles lukte en de Belgische ambassade had het noodpaspoort zelfs voor de Nederlandse klaar, binnen het uur. En ik had niet naar het Belgische consult in Antwerpen hoeven te bellen, zij hadden binnen een kwartier de bevestiging al gestuurd. Wat een geluk. Twee noodpaspoorten van 2 verschillende ambassades binnen 1 dag. We kunnen in ieder geval vliegen!
Douane nog aangedaan of we een kopie van de invoerverklaring moeten regelen, maar dat was niet nodig. De aangifte bij de politie was voldoende om de auto Argentinië uit te kunnen voeren (klus voor de volgende eigenaar).
De dinsdag hebben we gebruikt om het beest van andere deur sloten te voorzien. Kan men in ieder geval de auto niet inkomen zonder te moeten inbreken. In een bewaakte parking valt dat natuurlijk wel op. Ook de Duitse school ingelicht van de diefstal (wat hun al alerter zal maken) en de accu’s van de auto en een zekering van de motor in de Duitse school gestald waardoor wegrijden wel heel moeilijk wordt: De auto heeft 2 batterijen nodig om te rijden (24 Volt), wat al moeilijker te regelen is, en als je niet weet welke zekering mist dan is het redelijk omslachtig diagnosticeren.
Dinsdag avond hadden we voor het eerst weer een goed gevoel. Onze papieren zijn weer in orde om terug te kunnen gaan en het beest laten we veilig achter.
Vandaag is het woensdag en vliegen we naar Sao Paulo. Donderdag vertrekken we dan naar huis met een vlucht via Heathrow. Vrijdag avond zijn we in België.
Dit keer alleen foto’s van La Bocca (een kleurrijke wijk in Buenos Aires) en 1 foto van de auto op de Duitse school. Foto’s van Tigre (het Argentijnse Venetië en hoe netjes we het beest gestald hebben zijn verloren gegaan en voor nieuwe foto’s mist het humeur en camera.

Tot binnenkort in Europa, groeten van Gerke en Carine

Naar Gerke en Carine in Argentinië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.be